სუბარი: მე ვესაუბრე ზურაბ ადეიშვილს, მიმტკიცებდა მოლაშვილმა თვითდაზიანებები მიიყენაო

"სულხან მოლაშვილის დაკავება მოხდა აპრილში, მე მაშინ არასამათავრობო ორგანიზაციაში ვიყავი, ომბუდსმენი გავხდი სექტემბერში. როდესაც გავრცელდა ხმები სულხან მოლაშვილის წამების შესახებ, პირად მე და ჩემთან ერთად არაერთ არასამთავრობო ორგანიზაციის წარმომადგენელს დაურეკა გიორგი პაპუაშვილმა, რომელიც მაშინ ზურაბ ადეიშვილის, იუსტიციის მინისტრის მოადგილე იყო და მითხრა, გთხოვთ შედით, ინახულეთ მოლაშვილი და თქვენ თვითონ დარწმუნდებით, რომ ეს ადამიანი იტყუებაო. მე არ წავედი." – სოზარ სუბარი "აიპრესთან" საუბრისას სულხან მოლაშვილის საქმის დეტალებს იხსენებს. მისი თქმით მაშინ, ორი მაღალი თანამდებობის პირი, ზურაბ ადეიშვილი და იმ დროს მისი მოადგილე გიორგი პაპუაშვილი არწმუნებდნენ, რომ სულხან მოლაშვილმა თვითდაზიანებები მიიყენა. 

მართლა ვერ წარმოვიდგენდი, ვიღაცას გაებედა და სულხან მოლაშვილი ეწამებინა. ვერ  წარმოვიდგენდი, თუ ასე გათავხედდებოდა სააკაშვილი, პირადი ბოღმა და შურისძიება ამ დონეზე ექნებოდა. ასეთი ცნობილი და საჯარო ფიგურის წამებას გაბედავდა. რადგან აქეთ მირეკავდნენ, ჩავთვალე რომ ეს ასე არ იყო. ჩემამდე შევიდნენ სხვები, იყო თინა ხიდაშელი, თეა თუთბერიძე, ისინი რომ გამოვიდნენ მათ პირველებმა  თქვეს, რომ სულხან მოლაშვილი არის ნაწამები. ამის შემდეგ, 2 დღის დაგვიანებით  შევედი მე. 

ის დეტალურად ყვებოდა როგორ ხდებოდა მისი წამება, სიგარეტის მიწვა ზურგზე, დენის შეერთება ფეხებზე და ამით წამება. ამის შემდეგ, მე ვესაუბრე ზურაბ ადეიშვილს. ის ამტკიცებდა, რომ მოლაშვილმა თვითდაზიანებები მიიყენა. ვუთხარი, შეუძლებელია ადამიანმა ზურგზე მიიყენოს ასეთი თვითდაზიანება, საკუთარი თვალით უნდა ნახო, ეს ადამიანი თვითდაზიანების ვერ მიიყენებდა, ეს არის წამების კვალი.

თქვენი აზრით, საქართველოს სახელმწიფომ სტრასბურგის გადაწყვეტილების შემდეგ, უზრუნველყო სულხან მოლაშვილის მიმართ სამართლის აღდგენა და სამართლიანი სასამართლო, რასაც საზოგადოება თქვენი ხელისუფლებისგან დღემდე ითხოვს?

მეორე მსოფლიო ომმა  40 მილიონზე მეტი ადამიანი შეიწირა. ომის შემდეგ,   ნიურბერგის სასამრთლო პროცესზე, სადაც რამდენიმე  ნაცისტი ლიდერები გასამართლდნენ, აღდგა სამართლიანობა ?! ამით ეშველათ იმ ადამიანებს, რომლებიც კონცლაგერებში იტანჯებოდნენ, გაზის კამერებში აწამებდნენ, დაობლებულ ბავშვებს, დაბომბილ ქალაქებს? ცხადია არა. სამართლიანობა ის იყო, რომ ფაშიზმი დამარცხდა, ფაშიზმი გასამართლდა და მისი ლიდერები გასამართლდნენ, თუმცა უფრო მკაცრადაც შეიძლებოდა მათი გასამართლება.

იგივე შეიძლება ითქვას სულხან მოლაშვილზეც, სულხან მოლაშვილმა რაც დაკარგა ამას ვერავინ დაუბრუნებს,  მან დაკარგა ჯანმრთელობა , მრავალი წელი ციხეში, დაკარგა სიცოცხლე. დარწმუნებული ვარ, დღეს სულხან მოლაშვილი ცოცხალი იქნებოდა ციხე და ჯოჯოხეთი რომ არ გამოევლო. სხვა ადამიანი შევიდა ციხეში და განახევრებული გამოვიდა, ფიზიკურადაც და მორალურადაც, ამას ვინ აუნაზღაურებს, ვერავინ ვერ აუნაზღაურებს.

მეორე მხრივ, როცა ვლაპარაკობთ სამართლიანობის აღდგენაზე, ეს არის ის, რომ გავუშვით ის რეჟიმი, სამართლიანობის აღდგენა იყო ის, რომ სულხან მოლაშვილმა მოიგო ევროპული სასამართლო და აღიარა მისი დარღვეული უფლებები. რაშიც მას საქართველოს სახელმწიფო  დაეთანხმა, კი არ დაემორჩილა, არამედ დაეთანხმა.

ჩვენ ვთქვით, დიახ, დავარღვიეთ ეს მუხლები. ის 20 000 ევრო, ცხადია ვერაფერს აუნაზღაურებს მოლაშვილს, ეს მხოლოდ მორალური ანაზღაურებაა და არა კონპენსაცია. ცხადია, მისი უფლებები აღდგენილი იქნება მაშინ, როდესაც ყველა ის ადამიანი იქნება გასამართლებული, ვინც მის წამებასა და არასამართლიან სასამართლო გადაწყვეტილებების მიღებაში მიიღო მონაწილეობა, ეს იქნება სამართლიანობის ბოლომდე აღდგენა.

პირადად მე მიმაჩნია, რომ სამართლიანობის აღდგენა მოხდება მაშინ, როცა ჩვენ შევძლებთ იმ რეჟიმის ჯერ პოლიტიკური, შემდეგ სამართლებრივ შეფასებას და გასამართლებას.  რამდენად არის დღეს ეს შესაძლებელი ვერ გეტყვით.

პარლამენტმა ახლა მიღო დოკუმენტი, სადაც რაღაც დონეზე 2004–2012 წლებში ადამიანის მასობრივ წამებაზე პოლიტიკური შეფასებები გაკეთდა, მაგრამ ეს არ არის ის, რასაც ზოგიერთი მოქალაქე და მათ შორის მეც, იმედი მქონდა და ველოდებოდი, მაგრამ ნუ დაგვავიწყდება ისიც, რომ ჩვენ არ ვართ სადღაც უკაცრიელ კუნძულზე, სადაც საერთაშორისო საზოგადოების აზრს სრულ იგნორირებას გაუკეთებენ.

როდესაც ნიურბერგის პროცესი მოხდა, გამარჯვებულმა სახელმწიფოებმა დაჩოქებული სახელმწიფოს აგრესორის პირველი პირები გაასამართლეს. დღეს ჩვენ არ ვართ ამ მდგომარეობაში. ამერიკამ, ინგლისმა, რუსეთმა და საფრანგეთმა თქვეს, რომ ჩვენ გავიმარჯვეთ და გავასამართლებთ დამარცხებულს, როგორც აგრესორს და კაცობრიობის წინაშე დანაშაულის ჩამდენს.

 ჩვენ ამის უფლება არ გვაქვს, ამის უფლებას არ მოგვცემს საერთაშორისო საზოგადოება. რამდენიც არ უნდა პოპულისტური განცხადება გააკეთოს უამრავმა ადამიანმა , ამას ვერ გააკეთებს ვერავინ, თუ ამაზე არ იქნება საზოგადოებრივი ფაქტორი.

მსგავსი სიახლეები
კომენტარები
იტვირთება...

ეს ვებ – გვერდი იყენებს cookie– ს თქვენი გამოცდილების გასაუმჯობესებლად. ვეთანხმები დეტალურად