სოსო ცინცაძე: ეს ვითარება 2012-ს გავს, ნუთუ ყველა ქართველი პოლიტიკოსი ერთი ინკუბატორიდანაა?! (ინტერვიუ)

არჩევნების მოახლოებასთან ერთად საარჩევნო გარემო სულ უფრო და უფრო იძაბება. ვნახეთ არაერთი ინციდენტი. მათ შორის ჟურნალისტების ცემის ფაქტებიც მარნეულში. ბევრს გაახსენდა 2012 წელი, როდესაც ასეთივე მეთოდებს იყენებდა მაშინდელი ხელისუფლება ოპოზიციისა თუ მედიის მიმართ.

ჩნდება თუ არა ანალოგი დღევანდელი ვითარებისა და 2012 წლის ვითარებას შორის და რატომ ხდება ასეთი დაძაბულობა? – ამ და სხვა აქტუალურ საკითხებზე „აიპრესთან“ ინტერვიუში პოლიტოლოგი სოსო ცინცაძე საუბრობს:

_ ბოლო დღეების განმავლობაში საარჩევნო კამპანიის პროცესში იმატა მუშტი-კრივმა და ძალადობრივმა ქმედებებმა. რა შთაბეჭდილება გრჩებათ. ახლა რაც ხდება, ეს ვითარება ჰგავს თუ არა 2012 წლის ვითარებას?

_ გადაჭრით მაგას ვერ ვიტყვი. მე რომ ვთქვა, რომ 2012 წლის ანალოგია, მაშინ ისიც უნდა ვთქვა, რომ იმ პერიოდში ხელისუფლება ისე იმიტომ იქცეოდა, რომ აშკარად გრძნობდა საფრთხის რეალურობას. აშკარად გრძნობდა, რომ მას რეალურად ემუქრებოდა არჩევნებში დამარცხება.

_ დღეს ასე არ არის?

_ მაშინ ხელისუფლება გრძნობდა, მაგრამ მე არ ვიცი ახლა გრძნობს თუ არა. გავიხსენოთ 2012 წლის კამპანია. მაშინ პრაქტიკულად ერთი კაცი აწარმოებდა მას, ეს იყო სააკაშვილი. მიუხედავად იმისა, რომ საპარლამენტო არჩევნები იყო და არა საპრეზიდენტო მაინც ყველგან ის იყო. ის გამოდიოდა ყოველდღე. ისეთი შთაბეჭდილება იყო, რომ თითქოს ბიუროკრატიული ბირთვი შეეგუა დამარცხებას.

მაშინ ივანიშვილი ამარცხებდა, რომ გამარჯვების შემთხვევაში ის არ შეეხებოდა ბიუროკრატიულ აპარატს. ამბობდა, რომ მინისტრებს შევცვლით, მაგრამ მის მოადგილეებს, თუ მათ რაიმე დანაშაული არ აქვთ ჩადენილი, ხელს არ ვახლებთო, მათ ქვემოთ კი ყველა დარჩება ადგილზეო. ივანიშვილი ალბათ გულწრფელი იყო, ვინაიდან ის პოლიტიკოსი არ იყო და პოლიტიკას ნაკლებად იცნობდა.

თუმცა, როგორ ძვირად დაუჯდა მაშინ ბიუროკრატიას ეს „ნეტარ მორწმუნეობა“ ვნახეთ. ახლა, მთელი საკრებულოების და მუნიციპალიტეტების თანამშრომლებმა, რომლებიც აქტიურობენ, მშვენივრად იციან, რაც მოხდა მაშინ, როცა ბიუროკრატიის წარმომადგენლების საწერ მაგიდებს პირდაპირ ფანჯრებიდან ყრიდნენ და კარებს უჭედავდნენ. დღესაც მახსოვს პარლამენტის ვიცე-სპიკერის მანანა კობახიძის განცხადება, როდესაც „ნიანგის ცრემლებს“ ღვრიდა, რომ რა ვქნათ, არ მოგვწონს ძალადობა, მაგრამ მეორე მხრივ ამ ხალხსაც უნდა გავუგოთ, რომ განაწყენებულები არიანო. პრაქტიკულად ამართლებდა.

ბიუროკრატიას ესმის, რომ თუ დამარცხდებიან, მათაც ეს ელოდებათ. ამიტომ არის დღეს ასეთი მწვავე ვითარება. ცივილიზებული მსოფლიო ყოველთვის მეტს მოითხოვს ხელისუფლებისაგან, ვიდრე ოპოზიციისაგან. გვესმის, პროვოკაცია იყოვო, შენ რომ ხელისუფლება ხარ, არ უნდა წამოეგო პროვოკაციაზე, გინდა მართლა ყოფილიყო პროვოკაცია.

_ აქ კითხვა იმაზეც ჩნდება, რომ თუ იციან, რომ პროვოკაცია იყო, მაშინ წინასწარ რატომ არ აღკვეთავენ მას?

_ მაგას ვამბობ მეც, თუ იციან რომ პროვოკაციაა, პრევენცია სად არის? მაგათ ხელშია პოლიცია, მთელი ადმინისტრაციული რესურსი… უბედურებაც ეგ არის, რომ ხელისუფლებაში ძალიან ცოტაა პოლიტიკოსი, ერთი ხელის თითებიც გვეყოფა მათ დასათვლელად. პროფესიონალური პოლიტიკოსი არასოდეს არ იტყვის იმას, რომ ოპოზიციამ მე პროვოკაცია მომიწყო. იმიტომ, რომ პროფესიონალი მისი ვიზავი წამოაძახებს, რომ შენ ხელისუფლება ხარ და რატომ წამოეგე პროვოკაციაზეო.

დღეს მთელი „ქართული ოცნება“ სააკაშვილს ბრალს სდებს, რომ ის წამოეგო რუსეთის პროვოკაციაზე 2008 წლის ომში და ეს დანაშაულად ეთვლება, რაშიც რაციონალური მარცვალი არის, მაგრამ ესენი რატომ წამოეგნენ პროვოკაციაზე?! დავუშვათ, იყო პროვოკაცია, რატომ წამოეგო მარნეულის საკრებულოს თავმჯდომარე ამაზე?

შევარდნაძე იყო ერთი, რომელიც ასე თუ ისე გრძნობდა იმას, რომ თუნდაც მისი ერთგული, მაგრამ დამნაშავე უნდა დასჯილიყო. გახსოვთ, როდესაც გიგლა ბარამიძე სამცხე-ჯავახეთის გუბერნატორი იყო, მხედველობაში მყავს ამჟამად ბურჯანაძის თანაპარტიელი ბარამიძე. მაგან ვიღაცას იარაღი ჩაარტყა თუ რაღაც იძალადა, შევარდნაძემ იმავე დღეს გადააყენა.

_ იმას უსვამთ ხაზს, რომ შევარდნაძემ პოლიტიკა იცოდა?

_ რასაკვირველია. პოლიტიკოსი იყო და მას ეს კარგად ესმოდა. ბარამიძე ძალიან კარგი ბიჭი იყო, შევარდნაძის ერთგულიც იყო, იდეოლოგიურადაც ახლო იყო შევარდნაძესთან და ყველა მხრივ, მაგრამ შევარდნაძემ მაინც გაწირა ის, რადგანაც შევარდნაძე პოლიტიკოსი იყო.

_ ანუ მთავარ კითხვას რომ მივუბრუნდეთ გავს თუ არა დღევანდელი ვითარება 2012 წლის ვითარებას, ასე ცალსახად ვერ იტყვით, რადგან პოლიტიკა არ კეთდება რეალურად და აქეთკენ მიგყავთ საუბარი?

_ დიახ. იმიტომ, რომ დღეს ხელისუფლებაში პოლიტიკოსები არ არიან. მე მიკვირს, ნუთუ ხელისუფლებაში ვერ გრძნობენ იმას, რომ არჩევნებამდე ერთი თვეა დარჩენილი და ამ ერთ თვეში მარნეულის ამბის მაგვარი რეციდივები რამდენიმე რომ მოხდეს, „ოცნებამ“ რომც გაიმარჯვოს, ეს მის გამარჯვებას არ გააფერმკრთალებს?! ოპოზიცია ხომ არ გაჩუმდება ამაზე?! უკვე ევროპაც აღარ გაჩუმდება.

_ ნიშანდობლივი ხომ არ იყო რასმუსენის განცხადება, როდესაც მან თქვა, რომ ნატოში შესვლის საკითი იმაზეც არის დამოკიდებული, რამდენად კარგად ჩააბარებს საქართველო არჩევნების ჩატარების ტესტს?

_ რასაკვირველია. უფრო მეტიც, ამას წინათ წავიკითხე ნატოს მოქმედი ანალიტიკოსის სტატია, სადაც ის წერს, რომ დღევანდელმა კანდიდატებმა ერთი რამე უნდა დაივიწყონ, რომ 1952 წელს რომ მივიღეთ თურქეთი, რომელიც არ იყო დემოკრატიული, მაგრამ მაინც გახდა ნატოს წევრიო და ეს ახლა აღარ გამეორდებაო. პირდაპირ საუბრობდა ამას საქართველოსა და უკრაინაზე. ნატოს წევრობისთვის სულ უფრო დიდი მნიშვნელობა ენიჭება არა მხოლოდ ქვეყნის ეკონომიკურ მდგომარეობას, ამას უფრო ევროკავშირი აქცევს ყურადღებას, არამედ მნიშვნელობა ენიჭება პოლიტიკური ანატომია, დემოკრატიული პრინციპები და სასამართლო როგორია. ამიტომ, სანამ ჩვენთან არ იქნება ისეთი სასამართლო, რომელიც მოეწონება ევროპას, ჩვენ ნატოს ისე ვერ ვნახავთ, როგორც საკუთარ ყურებს.

მეორე საკითხია ის, რომ დღეს ხელისუფლებაში დარჩენა გაცილებით ქმედითი პრიორიტეტია მმართველი პარტიისთვის, ვიდრე ნატოში გაწევრიანება. დღეს ან თუნდაც წინა ხელისუფლების დროსაც რომ დამდგარიყო საკითხი ასე, რომ თუ შენ პატიოსნად ჩაატარებ არჩევნებს, დამარცხდები და აღიარებ ამას, მაშინ შენ ნატოში შესვლის მეტი შანსი გაქვსო. არავინ არ „წამოეგება“ ამ ანკესზე. ყველა წავა იმაზე, რომ მე გამაკრიტიკონ, გამოთქვან შეშფოთება, ოღონდ დავრჩე ხელისუფლებაში. ასე იყო წინა ხელისუფლება, ასეა ახლანდელი ხელისუფლებაც. რატომ დათმო წინა მმართველობამ ხელისუფლება, ეს ჯერ კიდევ „მადრიდის კარის საიდუმლოებაა“.

_ ასე გგონიათ, რომ ეს საიდუმლოებაა?

_ რასაკვირველია. ჩვენ არ ვიცით, როგორი ზეწოლა იყო მმართველ ელიტაზე ამერიკისგან.

_ საინტერესო განცხადებას აკეთებთ.

_ მე არ ვარ პოლიტიკოსი რომ ხმების დაკარგვის მეშინოდეს. ჩემი დაკვირვებით, მკვლევარის დაკვირვებით არ გამოვრიცხავ იმას, რომ ამაში გარკვეული როლი შეასრულა დასავლეთმა. ამჯერად იგივე როლი რომ შეასრულოს დასავლეთმა, მე ამას ვერ ვხედავ. იმიტომ, რომ ძალიან ცუდია ქართული დემოკრატიისთვის ის, რომ ჩვენი არჩევნებიდან 3 დღეში ამერიკის არჩევნებია.

გუშინ ჩატარდა ბაიდენის და ტრამპის პირველი დებატები, რაც საშინელება იყო. ერთი რომ დედა არ აგინეს ერთმანეთს, სხვა არაფერი არ დააკლეს. „ხმა ჩაიკმინდე“, „მოკეტე“ და ა. შ. ერთმანეთის მიმართ გამოყენებული იყო.

_ ნახევრად ხუმრობით ვიკითხავ, ამ თვალსაზრისით პოლიტიკის კეთებაში ხომ არ მოგვბაძეს?

_ კარგად გამაცინეთ, კარგი კითხვაა. მოგვბაძეს, ჩვენც მივბაძოთ, ოღონდ სხვა რამეში. ამერიკელებს ბევრი კარგი რამე აქვთ მისაბაძი.

იმის თქმა მინდა, რომ ამერიკას არ ეცლება ჩვენთვის. ამერიკელი კანონმდებლების განცხადებები ჩვენი მმართველი პარტიის დეპუტატებმა კარგად იციან, მაგრამ იქ საპრეზიდენტო არჩევნებზე სენატის ქვედა პალატასაც ირჩევენ და შესაძლოა ბევრი მათგანი აღარც კი იყოს ახალ კონგრესში.

თემას დავუბრუნდები, ყველაფერში დამნაშავე ოპოზიციაც რომ იყოს, ღირსებას არ მატებს ხელისუფლებას ასეთი ქმედებები. განსაკუთრებით კი ჟურნალისტი რომ ხვდება საავადმყოფოში ტვინის შერყევით. ეს არის საგანგაშო და მე არ ვიცი დააკავეს თუ არა ვინმე? გამოდის თალაკვაძე და პროვოკაციაო რომ იძახის, ან სხვები… გაჩუმდნენ მაინც. მე მიკვირს ჟურნალისტები მაინც რატომ არ ეკითხებიან, რატომ წამოეგნენ ამაზე.

არადემოკრატიულია როცა მმართველი პარტია არ იღებს დებატებში მონაწილეობას. არც ის მესმის, როდესაც ტელევიზიები დაპირისპირებულ ოპოზიციურ მხარეებს სვამს დებატებში, რათა მათ ერთმანეთი „შეჭამონ“. ვუსმენდი ჯაფარიძისა და სამადაშვილის დებატებს და როგორ მშვიდად უყურებდა წამყვანი. ხომ არ შეიძლება, რომ ინტრიგაზე იფიქრო და მაღალ რეიტინგზე?! სამადაშვილი პროფესიონალი დიპლომატია და საერთოდ დაივიწყა, რომ დიპლომატი იყო, ხოლო ჯაფარიძემ დაივიწყა, რომ ქალს ეკამათებოდა. ჩემთვის, წინა თაობის წარმომადგენლისთვის ეს იყო ამაზრზენი საყურებელი.

არ მესმის, რატომ არ დადიან ტელეეთერებში „ოცნების“ წარმომადგენლები. ინგა გრიგოლიას სტუმრები იყვნენ ხოლმე ლატარია და მეტრეველი, მაგრამ როგორც კი ხმა გავარდა, რომ ისინი სიაში იქნებიან, მაშინვე შეწყვიტეს ეთერებში მისვლა. აქამდე ისინი არავითარი ექსპერტები არ იყვნენ, ყოველთვის პროპაგანდისტები იყვნენ, მაგრამ როდესაც პოლიტიკოსები ხდებიან, ახლა უნდა დადიოდნენ.

_ ნუ გავასწრებთ მოვლენებს, ჯერ არ არიან დასახელებულები ოფიციალურად.

_ როგორც მახსოვს ლატარიამ აღიარა რომ იქნება სიაში. გაქრნენ უცბად ეთერებიდან, „ოცნებამ“ ისინი ცეცხლის ხაზიდან გაიყვანა. მარტო ჩვენთან ხდება, როდესაც პოლიტიკაში მიდიან, დებატებზე უარს ამბობენ.

ამიტომ, თქვენ მთავარ კითხვას რომ დავუბრუნდე, ხომ არ ჰგავს 2012 წელი დღევანდელ ვითარებას? – გავს. მაშინ „ნაციონალურ მოძრაობას“ თავისი აზრით გენიალური ლოზუნგი ჰქონდა, რომ ჩვენ საქმეს ვაკეთებთ და სალაპარაკოდ არ გვცალიაო.

_ საქმე ლაპარაკის ნაცვლად?

_ დიახ. მაგათი საქმე როგორიც იყო, მარგი ქმედების კოეფიციენტი არჩევნებში გამოჩნდა. ფაქტი ის არის, რომ მაშინ ისინი დებატებიდან დაიმალნენ. ახლაც ასეა. ვერ გავიგე, ყველა ქართველი პოლიტიკოსი ერთი ინკუბატორიდანაა?!

სტატიის ავტორი იაგო ნაცვლიშვილი
მსგავსი სიახლეები
კომენტარები
იტვირთება...

ეს ვებ – გვერდი იყენებს cookie– ს თქვენი გამოცდილების გასაუმჯობესებლად. ვეთანხმები დეტალურად