“დახვრეტილი საქართველო” ანუ ფილმად გაცოცხლებული საიდუმლო ფაქტები – ინტერვიუ გიორგი კალანდიასთან

საქართველოს უახლესი ისტორიის იმ დეტალებზე, რაზეც ყველა დუმილს ამჯობინებდა, ისტორიკოსმა გიორგი კალანდიამ ფილმი „დახვრეტილი საქართველო“ გადაიღო.

ხელოვნების სასახლის დირექტორი გიორგი კალანდია „აიპრესთან“ ინტერვიუში ამბობს, რომ  ზოგიერთ პოლიტიკოსს, რომელიც ამ ფილმშია წარმოდგენილი, არასდროს მისცემდა საშუალებას საზოგადოებისთვის მიემართა.

„სასახლის ჯაბრალი“ ასევე ამბობს, რომ მას ის ადამიანები აკრიტიკებენ, რომელთა უკან გაკეთებული მინიმალური საქმე დგას.

გიორგი კალანდია: ჩვენ ვართ გუშინდელი თაობა, თუმცა იმ ასაკამდე მოვედით, რომ ბავშვებიც არ ვართ. აქამდე მეგონა, რომ ახალგაზრდებმა ყველაფერი იციან (იმიტომ რომ თავი ახალგაზრდა მეგონა), მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ფაქტობრივად არაფერი იციან თუ რა ხდებოდა იმ დროინდელ საქართველოში.

თუ დააკვირდით, საგანგებოდ არ გავაკეთე ფილმი სამოქალაქო  ომის შესახებ, რადგან სამოქალაქო ომი არის ცალკე თემა, ცალკე განხილვა სჭირდება, სადაც მტყუან-მართალის გარჩევა სადავოა.

მე გავაკეთე ფილმი 1991 წლის 23 დეკემბრიდან 1992 წლის 2 თებერვლამდე, ანუ ის პერიოდია როდესაც ზვიად გამსახურდია უკვე საქართველოდან წასულია.

ფილმში კარგად არის ასახული  მშვიდობიან მიტინგებზე როგორ დაარბიეს ხალხი.  ეს არის თემა რომელიც საქართველოში დღესაც ძალიან აქტუალურია.

რატომ გადაწყვიტე გეჩვენებინა ეს ფაქტები ახლა?

ეს იყო ყველაზე სპონტანური, ყველაზე ხალხმრავალი და ყველაზე გულწრფელი პროტესტი, რომელიც საქართველოს მოსახლეობას ჰქონდა. არ მომერიდება ამ სიტყვის თქმის და ვიტყვი, რომ  ისე ამოგლიჯეს საქართველოს ისტორიის კონტექსტიდან ეს ადამიანები და ეს ისტორიული ფაქტები, მათ შორის ზოგიერთმა მოქმედმა პოლიტიკოსმაც კი, თითქოს  საქართველოს ისტორიაში ეს არ მომხდარა.

ეს ხომ არ ყოფილა დარბევა დარბევისთვის? ამ დარბევას ათეულობით ადამიანი შეეწირა. მაგრამ ამ ადამიანების მშობლები არავის უნახავს გუშინდელ დღემდე…

მე ვატყობდი, რომ ეს ამბავი 9 მარტს ემსგავსებოდა, რომლის შესახებ მთქმელიც კი არ არის დაჩენილი და ლეგენდებად უნდა ამოკრიფო….

არ დაგიმალავთ, ათეულობით ადამიანია მკვდარი, მაგრამ ზუსტი ინფორმაციის ვერც მოპოვებას ვახერხებ და ვერც რესპოდენტების პოვნას.

მაგალითად, ფილმში 21 წლის ლევან თაქთაქიშვილი რომ ვაჩვენეთ, სოციალურ ქსელში ამას მისი მოსახელე გამოეხმაურა და თქვა, რომ ლევანის გარდაცვალებიდან რამდენიმე თვეში მამას ინსულტი დაემართა, გადაყვა შვილის მბავს… ასევე გიგა ხატიაშვილის მშობლები გადაყვა. ანუ მთქმელიც აღარავინ დარჩა. ზოგი ემიგრაციაში წავიდა, ზოგი ნაადრევად გარდაიცვალა. ზოგი არ ლაპარაკობს, არ უნდა ამ ამბის გახსენება. ეს მოვლენა მიდიოდა იქამდე, რომ მთქმელიც აღარავინ დარჩებოდა.

ამიტომაც გადავწყვიტე, რომ ეს ამბავი მეთქვა დღეს, თითქოს მომენტი მომწიფდა… მადლიერი ვარ, იმისი რომ ამის თქმის საშუალება მომეცა. რადგან

მე არ ვამბობ რომ იდეალურად ვთქვი ეს სათქმელი, მაგრამ მთავარი ითქვა…

ფილმში, კადრებში ჩანს  მოქმედი პოლიტიკოსები, „ნაციონალური მოძრაობის წევრი გია ბარამიძე. ასევე, ირინა სარიშვილი, რომელის სიტყვებიც საკმაოდ მძიმე მოსასმენია…

მიუხედავად იმისა, რომ ეს კადრები ჩემს არქივში ინახება, არ მახსოვდა. არ მიყვარს პოლიტიკაზე და პოლიტიკოსებზე ლაპარაკი, მაგრამ ძალიან მძიმე იყო ირინა სარიშვილის გამოსვლა და არ დაგიმალავთ, ირინა სარიშვილის დღევანდელ რიტორიკას რომ ვუყურებ გულწრფელად ვამბობ, ახლაც რომ მიუშვან იგივე წრეზე დატრიალდება და დაატრიალებს ქვეყანას. არასდროს არცერთ პოლიტიკოსზე განცხადება არ გამიკეთებია, მაგრამ ირინა სარიშვილის იმ განცხადებას, რომელსაც ჩვენ ვუყურეთ, სადაც ბედავს და საქართველოს პირველი პრეზიდენტის ზვიად გამსახურდიას შესახებ იძახის, რომ სახეცვლილი უნდა დავტოვოთ ამ ქვეყანაში, ანუ მოკლული უნდა დავტოვოთო…

ასევე, კადრში საკმაოდ მძიმე სანახავია დარბაზში მსხდომი საზოგადოების ტაში. მხოლოდ ედუარდ შევარდნაძე და მის გვერდით მჯდომი პირი არ უკრავს ტაშს…

დღესაც იმ პრობლემის წინაშე არ ვართ? ზოგჯერ ჩვენი საზოგადება უფრო შეუწყნარებელია ვიდრე პოლიტიკოსები. აი ეს არის ყველაზე გამაოგნებელი. აი ის განცხადებები იკვებებოდა სწორედ იმ ტაშით. ჩემთვის ეს არის  ყველაზე აღმაშფოთებელი. კადრში არის ტაში… ამიტომ მაქვს ფილმში, რომ საზოგადოებას შემწყნარებლობის ბოლო წუთებიც კი დაკარგული ჰქონდა.

საზოგადოებას შემწყნარებლობა გამქრალი აქვს. შეხედეთ სოციალურ ქსელში ბულინგის კოეფიციენტს. ადამიანები ერთმანეთს როგორ გამეტებით ლანძღავენ, შეურაცხყოფას აყენებენ  და ხვდები, რომ ეს სიძულვილის კოეფიციენტი დაბლა არ იწევს.

შეიძლება ძალიან არაპოპულარულ რამეს ვამბობს, მაგრამ, გარე თვალს, რომელიც გვიყურებს, შეიძლება ჩვენთან ურთიერთობის სურვილიც კი გაუქრეს.

მოწინააღმდეგის გასანადგურებლად, გასაშავებელად ყველანაირი პოლიტიკური მეთოდი და ყველაზე მძიმე რიტორიკა გამოყენებადია, რაც ყველაზე საშიშია.

ფილმის გამოსვლის შემდეგ მეშინოდა, მაგრამ რეაქციის  90% დადებითია. საზოგადოებამ გაიხსენა ის წუთები და ხვდება, თუ გონიერად არ მოვიქცევით აი იმ უბედურებამდე, რომ ერთი ნაბიჯია.

ახალ თაობას ეს ფაქტები არ უნახავს, იციან მხოლოდ გადმოცემით, ზოგიერთ შემთხვევაში დამახინჯებული ფაქტებით, დღეს კი მათ ისტორიული ფაქტები მიაწოდე, ხომ არ აპირებთ ფილმის მეორე ნაწილის გადაღებას?

აუცილებლად. ფილმის მეორე ნაწილი იქნება.

რა იქნება ფილმის მეორე ნაწილში?

არ დაგიმალავთ და გეტყვით, რომ ჩემთან ინახება 1991 წლის 23 დეკემბრიდან 1994 წლამდე რამდენიმე ათეულობით საათი საარქივო მასალა. უამრავი ინტერვიუ, უამრავი შეხვედრა, უამრავი რამ… მართალი გითხრათ ზოგჯერ ამ მასალას სიცოცხლის რისკის ფასადაც კი ვინახავდით. იმიტომ რომ საშიში იყო ამ მასალის შენახვა და მერე გაციფრულება.

თუ არის დაცული ეს მასალები?

მასალა დღეს დაცულია ამ შენობაში. რადგან აცნობიერებ, რომ შეიძლება ეს შენს ხელში  განადგურდეს, ამიტომ არის თან საკუთრება ხელოვნების სასახლისა. ანუ, სანამ ცოცხალი ვარ მესაკუთრე ვარ, მე რომ არ ვიქნები, ამ მუზეუმის კოლექციის ნაწილი ხდება ერთადერთი მიზნით, რომ მომავალმა თაობებმა იცოდნენ…

იქ ძალიან ბევრი ინტერვიუ, ცნობადი და არა ცნობადი სახე. ძალიან ბევრი მოქმედი პოლიტიკოსი. ადამიანები რომლებიც ერთ წრეზე ტრიალებენ.

ძალიან მინდა გავაკეთო მეორე ნაწილად ის ტრაგედია, რაც სამეგრელოში დატრიალდა. წალენჯიხის, სენაკის, სოფელ დარჩელის უბედურება… ჯერ კიდევ არიან ამ ამბის თვითმხილველი ადამიანები…

მხარე, რომელიც ამ პროცესებში აქტიურად იყო ჩართული, ამბობს რომ ეს საზოგადოების დაპირისპირებას გამოიწვევს. თქვენც ხომ არ ხედავთ ამ რიკს?

ტყუილია, ეს არანაირ დაპირისპირებას  არ გამოიწვევს და ზუსტად ვიცი, რატომ არ უნდა ამ მხარეს –  ერთის მხრივ ეს არის შიში, მეორეს მხრივ – სირცხვილი. მათ უნდათ ამ ამბის მომყოლი ადამიანები წავიდეს ამ ქვეყნიდან, აღარ არსებობდეს, იმიტომ რომ რცხვენიათ!

ამ ხალხა შიში და სტრესი გადაიტანა. მათ აქ შეგრძნება რომ მაშინ სახელწმიფომ  ვერ დაცვა…

მოდით, პირდაპირ ვთქვათ, იმ ხალხს არ დაუმალავს ეს. გამსახურდია დაამხო ძალამ, რომელსაც უკან რუსული იარაღი ედგა. არის რუსი გენერლების ოფიციალური ინტერვიუები, რომელიც ჩემთან ინახება. კიტოვანი არ უარყოფს, რომ რუსებთან მივიდა და იარაღი გამოართვა. ამ ხალხმა, რუსული იარაღის გამოყენებით დაამხო  არჩეული ხელსუფლება.

მერე მშვიდობიანი მოსახლეობა უმოწყალოდ დახოცა თბილისსა და სამეგრელოში და დღემდე ამ ადამიანების არა თუ პასუხისგებაზეა ლაპარაკი, არამედ შეფასებაც კი არავის გაუკეთებია. აი ეს იყო ცუდი.

მე ძალიან მენანება ის 20-21 წლის ბიჭები, იმ ხიდზე მათი სახელები და გვარები მაინც უნდა ეწეროს, აქ 1992 წლის 2 თებერვალს ამდენი ადამიანი დახოცეს. მონუმენტი ან პატარა რაღაც სახსოვარი მაინც ეკუთვნის ამ ადამიანებს.

18 წლის ბიჭები დაიხოცნენ  მხოლოდ იმიტომ, რომ ხელში დროშა ეჭირათ. არ შეიძლება რაღაცას აპროტესტებდე  და ამ პროტესტის სათავესთან არ მიდიოდე.

კადრებში  ჩანს, რომ რამდენი ასეულ ათასობით ადამიანი გამოვიდა ქუჩაში და მშვიდობიანი პროტესტი უმოწყალოდ ჩაახშვეს. ისე კარგად გაუვიდათ 26 წლის განმავლობაში, არავის არაფერი უთქვამს. ამიტომ ზოგჯერ მეღიმება ხოლმე, როცა  ზოგიერთი პოლიტიკოსი ან ზოგიერთი ე.წ. უფლებადამცველი ან ზოგიერთი ე.წ. ჟურნალისტი დემოკრატიაზე ლაპარაკობს, ეს მაშინ როცა ამ მოვლენების მომსწრე იყო, თანამონაწილეც იყო, პიარსაც უკეთებდნენ და ხმა არ მოუღიათ.

ვინ პოლიტიკოსებს გულისხმობთ?

აი იმ პოლიტიკოსებს, პარლამენტის გვერდით გამომწვარ შენობაში რომ ისხდნენ და „აპრავებდნენ“ იმას, რაც ქვეყანაში ხდებოდა.

მე ვფიქრობ, რომ თუ ოდნავ სახელმწიფოებრივი მონახაზი გაქვს ან ჩანასახი მაინც არის, ირინა სარიშვილი რესპოდენტად არსად უნდა მიდიოდეს. ამას გულწრფელად ვამბობ. არასდროს გამიკეთები პოლიტიკოსებზე განცხადება. ეს ქალი არის მოქმედი პოლიტიკოსი და მოქმედ პოლიტიკოსებს აძლევს რჩევებს და ყოფნის მორალი იმისა, რომ ჩვენ, საქართველოს მოსახლეობას ასწავლოს ჭკუა, თუ როგორ ვიცხოვროთ პოლიტიკურად.

ხშირად თქვენი კოლეგები გაკრიტიკებენ  ან გაკეთებული განცხადებების ან გაკეთებული საქმის გამო, ფილმსაც ხომ არ მოჰყვება კრიტიკა?

აუცილებლად მოჰყვება, ვიცი, სულ ასეა, სამწუხაროდ ბოლო პერიოდში აღმოვაჩინე, მანამდე არ ვაქცევდი ყურადღებას, რომ ადამიანები აბსოლუტურად ყველაფერზე მაკრიტიკებენ, რაც ერთის მხრივ თითქოს გულდასაწყვეტია, მაგრამ ამასთანავე ძალიან დიდი მოტივაციაა.

აი იმ ისტორიკოსებთან, ჩემი თაობის ხალხზე ვსაუბრობ, რომლებიც მე მაკრიტიკებენ, როგორც ისტორიკოსებმა რა გააკეთეს ამ ფაქტების გამოსაქვეყნებლად? დასაწერად? გამოსაძიებლად?

მე რაც შემეძლო ის გავაკეთე. ჯერ ერთი ამაყი ვარ იმით, რომ არქივი შევინარჩუნე, მეორე, ამაყი ვარ იმითი, რომ ეს ყველაფერი გამოვიტანე სააშკარაოზე.

რა თქმა უნდა, დიდი კრიტიკა იქნება მომავალში, რაც საქართველოში ჩვეულებრივი მოვლენაა, ეს არ მიკვირს, რაც უფრო მეტი  კრიტიკა იქნება, მით უფრო მეტი სურვილი იქნება რომ ეს ყველაფერი სააშკარაოზე მეტად გამოვიტანო.

 წლების წინ განადგურებული ხელოვნების სასახლე ქვეყნის ერთ-ერთ სავიზიტო ბარათად აქციეთ. ეს როგორ მოახერხეთ?

ეს მარტო ჩემი დამსახურება არაა, ყველასია ვინც აქ მუშაობდა და მუშაობს. მარტო ვერაფერს გააკეთებ.  ძალიან დიდი სიყვარულით ვაკეთებდით ყველაფერს, ძალიან დიდი ენთუზიაზმი გვქონდა, მაგრამ ძალიან დიდი იყო შიგნითაც და გარეთაც მოწადინება, რომ ეს მუზეუმი გაგვეკეთებინა.

დღეს, ყოველგვარი კეკლუცობის და თავმდაბლობის გარეშე ვამბობ, რომ საქართველოს ხელოვნების სასახლე ქვეყანაში  ქართული კულტურის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ცენტრია. ესეც კი ბევრის გაღიზიანებას იწვევს. იცით რატომ იწვევს? დაახლოებით 8-9 წლის წინ ამ მუზეუმის შესახებ არავინ არაფერი იცოდა. არანაირი დიდი ტრადიცია მას არ ჰქონდა და დღეს ლიდერთა შორის არის. ეს იწვევს ძალიან ბევრი ჩვენი კოლეგის გაღიზიანებასაც.

ამბობენ  რომ ჩვენ ვათ მეზღაპრეები, მაგრამ ჩვენ ვართ ის, რაც ვართ. ჩვენ ვართ საქართველოში ერთ-ერთი ყველაზე  დათვალიერებადი მუზეუმი. ჩვენ ვართ თბილისში მოქმედი ერთადერთი სასახლე მუზეუმი.

პირველი ქართული ორგანიზაციაა და ჯერ-ჯერობით ერთადერთი, რომელიც „გუგლის’ ოფიციალური პარტნიორია, ჩვენ ვართ ერთადერთი მუზეუმი, რომელმაც „ევროპა ნოსტრა“ აიღო. სალაპარაკო ძალიან ბევრი გვაქვს, რაც ბევრი ჩვენი კოლეგის, ისტორიკოსის, მათ შორის მუზეუმის ხელმძღვანელის გაღიზიანებას იწვევს და ცუდ კომენტარებს აკეთებენ, თუმცა ეს მოტივაციას გვიმაღლებს.

საქართველოში ყოველთვის დამახასიათებელი იყო ხელოვნების სფეროების კასტებად დაყოფა,  მაგრამ ეს ამბავი ყველაზე ნაკლებად მაღელვებს, იმიტომ რომ ყველას ვისაც შეუძლია რამის თქმა და შეჯიბრში გამოსვლა, დადოს თავისი საქმე. ჩვენ შეგვიძლია ჩვენი საქმე დავდოთ ასაწონად.

სხვათა შორის ყველაზე მეტად ის ადამიანები ხმაურობენ, რომელთა უკან გაკეთებული მინიმალური საქმე დგას ან საერთოდ არ დგას. ჩვენ ასეთ ადამიანებთან ოპონირებაში არ შევდივართ.  აი ამ მწერლებთან და პოეტებთან მაქვს კონტრ შეკითხვა. მწერალი არის ღმერთსა და ადამიანს შორის მოციქული, რა გააკეთეს იმისთვის, რომ ის ტრაგედია, რაზეც „დახვრეტილ საქართველოშია“ საუბარი, რომელიც უპირველეს ყოვლისა მწერალს და პოეტს უნდა გამოეტანა სააშკარაოზე, დაწერეს რომელიმე მათგანზე? მოყვნენ რომელიმე მათგანის შესახებ? გაახსენდათ რომელიმე დარბეულის ოჯახი? მწერლობის და პოეტის საქმე მეტი რა არის? იმ დაღუპულ ბიჭებს, ან ქართულ მწერლობაში ან ქართულ პოეზიაში დაეთმო ადგილი?

ერთადერთი უნიკალური გამონაკლისი მახსენდება და ძალიან ღირსეული კაცია დათო ტურაშვილი, რომელმაც ძალიან ღირსეული წერილი მიუძღვნა ზვიად გამსახურდიას.

დავითი ჩვენი მუზეუმის ძალიან დიდი მეგობარია, დანარჩენებს არ მოვყვები…

ახლა ვისაც აქვს პრეტენზია, სად იყვნენ აქამდე? ჩემი თაობის მწერლებზე მაქვს საუბარი. ეს საზოგადოების დაყოფილი ნაწილი ე.წ რაღაც კასტაა, რომელსაც მიაჩნია რომ შენ ამ ნაწილში მიგიღებს ან არ მიგიღებს. ეს ყველაზე ნაკლებად მაღელვებს, სულ არ მინდა ამ კასტის ნაწილი ვიყო. ჩვენ გვაქვს საქმე, რასაც ვაკეთებთ.

რამდენიმე წლის წინ ხელოვნების სასახლეში დაიწყეთ ქართული ნაქარგების, ორნამენტების და ქართული ისტორიული ქსოვილების აღდგენა. როგორ მოგივიდათ ამის იდეა?

საქართველო  დიდი ტრადიციების ქვეყანაა და თავი რომ დაიმკვიდრო, რაღაც ორიგინალურ უნდა შეარჩიო. ქართული ქსოვილი რაღაცნაირად დაჩაგრული იყო, რატომღაც არ იყო ყურადღების ცენტრში .

წინა წელს გამოვეცით ჩვენ წიგნი „ქსოვილი საქართველოდან“, რომელმაც ევროპის კულტურული მემკვიდრეობის უმაღლესი ჯილდო „ევროპა ნოსტრა“ მიიღო სამეცნიერო კვლევაში, რაც ჩვენი პროექტის და მთლიანად მუზეუმის სამეცნიერო პოტენციალის ძალიან დიდი გამარჯვება იყო.

წელს გამოვცემთ მე-2 ტომს, სადაც შევა როგორც საქართველოს ხელოვნების სასახლეში,  ასევე ხალხური და გამოყენებითი მუზეუმში დაცული კოლექციები. ისე,  ხალხური და გამოყენებითი მუზეუმი ჩვენი ნაწილი რომ გახდა,  ამასაც დიდი ხმაური და კრიტიკა მოჰყვა, თითქოს რაღაც ისეთს ვიზამდით.

ასევე, სულ მალე, საქართველოს ხელოვნების სასახლე იქნება პირველი ქართული მუზეუმი, რომელიც ისტორიული ქართული ქსოვილის წარმოებას დაიწყებს. ანუ, ნებისმიერ ადამიანს შეეძლება იყიდოს ვთქვათ თამარ მეფის, დავით აღმაშენებლის ტანსაცმელის მიხედვით აღდგენილი ქსოვილი, რითიც ნებისმიერი რამის შეკერვა იქნება შესაძლებელი.

ხელოვნების სასახლის პირველ სართულზე გავაკეთეთ საამქრო, სადაც იმავე მეთოდებით, როგორც ამას აკეთებდნენ გვიან შუა საუკუნეებში,  ხელით დაიბეჭდება ქსოვილი. რა თქმა უნდა, ეს იქნება ძვირად ღირებული სიამოვნება, მაგრამ იქნება ძალიან ძვირფასი საჩუქარი.

ასე რომ, თამარ მეფის, დადიანების, გურიელების, ჯაყელების, სურამელების, დადეშქელიანების, ქართლის ერისთავების, სამეგრელოს მთავრების ქსოვილები, რომელიც მათ ტანზე ეცვათ, ქსოვილის სახით გამოვა და ნებისმიერ მსურველს, ტურისტს საშუალება ექნება ნახოს როგორ კეთდება ეს ქსოვილი, ამის ატრაქციაც იქნება.

საქართველოში ჩამოსული ოფიციალური სტუმრებიდან, თითქმის ყველა მოდის ხელოვნების სასახლეში. ყველაზე მეტად რა მოსწონთ?

ძალიან მოსწონთ სასახლის სიტუაცია. სხვათაშორის, სალომე ზურაბიშვილის ძალიან დიდი დამსახურებაა ის რომ ძალიან ბევრი სტუმარი მოდის და ეს არის ჩვენი მუზეუმის პოპულარიზაციის ძალიან მაგარი საშუალება.  ასევე, ჩვენ გვეძლევა საშუალება პრეზიდენტის სასახლეში მაღალი რანგის სტუმრებისთვის გამოვფინოთ  ჩვენი კოლექციები. ანუ, ჩვენთან მოდიან, ათვალიერებენ აბსოლუტურად სხვა კოლექციას, პრეზიდენტის სასახლეში მიდიან და ათვალიერებენ სხვა კოლექციას, რაც ჩვენი ქვეყნის პოპულარიზაციის ძალიან მაგარი საშუალებაა.

მალე დავიწყებთ თემატურ გამოფენებს, მაგალითად, პრეზიდენტის სასახლეში  პეტრე ოცხელი, სიდამონ ერისთავი. ეს ძალიან დიდი პოპულარიზაციაა. ვფიქრობთ ქართულ ანბანზე, მხატვრობაზე და ა.შ.

ყველას მოსწონს ის სიტუაცია, რომელიც ამ სასახლეშია. ისტორიული იერსახე, რაც ამ სასახლეს ჰქონდა, აღვადგინეთ, შევინარჩუნეთ.

სხვათაშორის რუმინეთის პირველ ლედის ვკითხე, ყველაზე მეტად რა მოგეწონათ – თქო და ასე მითხრა, ჩემი ფავორიტია თამარ მეფის კაბაო.   ქალებზე განსაკუთრებით დიდი შთაბეჭდილებას ახდენს. მამაკაცებზე კი ბუხარი, რომელიც ჩვენ გვაქვს და მსოფლიოში 1 ცალია.

აი, კრიტიკას მინდა დავუბრუნდე. ზოგი თვლის, ის რომ ჩვენ ეს თემები გარეთ გამოგვაქვს, ეს არის პოპულისტური. მე არ ვთვლი ასე, პოპულარული უნდა იყოს ყველაფერი.

სტატიის ავტორი ირმა მესხია
მსგავსი სიახლეები
კომენტარები
იტვირთება...

ეს ვებ – გვერდი იყენებს cookie– ს თქვენი გამოცდილების გასაუმჯობესებლად. ვეთანხმები დეტალურად